A MIÑA DECLARACIÓN ARTÍSTICA, SIMBOLOXÍA, FILOSOFÍA E TÉCNICA

ENRIC AROMÍ-MASRIERA

Entre o visible e o invisible

O meu traballo explora o territorio incerto onde o corpo humano se atopa coa natureza, a memoria, o simbolismo e a transformación.

Traballo principalmente con pintura, debuxo, colaxe e técnicas mixtas para crear figuras que existen entre a realidade e os soños. Aínda que algo me obriga ás veces a explorar a escultura e a literatura.

As miñas imaxes están poboadas por corpos que se fragmentan, se fusionan, desaparecen ou se entrelazan con ovos, flores, cunchas, peixes, paxaros, polbos, formigas, abellas, leite, mel…

Estes elementos non son meramente decorativos; funcionan como símbolos de identidade, vulnerabilidade, consciencia, instinto e cambio.

Interésame o corpo como limiar: unha superficie visible a través da cal teñen lugar experiencias invisibles. No meu traballo, a figura humana nunca é totalmente estática.

Sempre se está a converter noutra cousa: algo máis fráxil, máis misterioso ou máis profundamente conectado co mundo natural.

As miñas pinturas invitan o espectador a reducir a velocidade, a mirar máis alá das aparencias e a entrar nun espazo onde a beleza pode conter inquietude, a vulnerabilidade pode expresar forza e a identidade pode permanecer aberta.

SOBRE MIN

A miña carreira artística

Son un artista visual nado en Cataluña, preto de Barcelona, ​​cuxa obra explora a fronteira entre a forma humana e o surrealismo.

Sempre me sentiron atraídas polas imaxes que conteñen máis dunha realidade á vez: a visible e a oculta, a física e a psicolóxica, a íntima e a universal. A miña práctica artística xurdiu do desexo de investigar estas contradicións a través do corpo, o mundo natural e a superficie material da obra de arte.

A miña obra incorpora acuarelas, acrílicos, tinta, grafito, cera, aerógrafo, encáustica, pintura en aerosol, colaxe e técnicas mixtas, incluíndo ás veces unha técnica de miña propia invención (2001) chamada "Gelopaint", baseada nas xelatinas cromáticas da fotografía analóxica. Emprego estas diferentes abordaxes non como categorías separadas, senón como linguaxes complementarias. Cada técnica permíteme explorar unha dimensión diferente da experiencia: precisión, atmosfera, erosión, transparencia, densidade ou movemento.

A figura humana segue a ser central na miña práctica. Non obstante, non a abordo como unha forma pechada ou definitiva. O corpo é un territorio de memoria e transformación. Pode converterse nunha paisaxe, nunha cuncha, nunha flor, nun polbo, nun peixe, nun fragmento ou nunha abertura a un mundo interior descoñecido.

Crecendo en Cataluña, estiven rodeada dunha rica tradición artística, tanto social como familiar, na que o corpo, o simbolismo, a espiritualidade e a materialidade sempre xogaron un papel importante. O meu traballo inflúe nestas tradicións á vez que avanza cara a unha linguaxe visual contemporánea definida polo surrealismo, as técnicas mixtas, o simbolismo psicolóxico e as posibilidades expresivas da textura.

Creo imaxes que están deliberadamente abertas á interpretación. Non quero contar todo o que está dentro do cadro. Prefiro deixar espazo para a ambigüidade, porque permite ao espectador afondar na obra e fusionala coas súas propias lembranzas, emocións e preguntas.

FILOSOFÍA

O corpo feminino como limiar

O corpo feminino é o primeiro territorio que habitamos e a primeira linguaxe a través da cal experimentamos o mundo.

Antes de que a identidade se converta nunha idea, é unha sensación física. Descubrímonos a través da pel, o movemento, a vulnerabilidade, o tacto, a limitación e o desexo. Por iso o corpo na miña obra nunca é meramente anatómico; porta memoria, tensión, silencio, resistencia, a posibilidade de cambio e evolución.

As miñas figuras habitan un estado intermedio. Non son nin totalmente realistas nin completamente imaxinarias. Están presentes, pero nunca totalmente accesibles. Os seus rostros poden parecer agochados, fragmentados, cubertos ou transformados. Os seus corpos poden fundirse con formas orgánicas ou disolverse na atmosfera circundante.

A través destas imaxes, exploro a identidade como algo inestable e en evolución. Non creo que esteamos definidos por unha única imaxe permanente de nós mesmos. Estamos formados por capas de experiencia, memoria, contradición, perda, desexo e imaxinación.

Realidade e soño

O surrealismo permíteme representar o que non se pode ver directamente.

Os elementos imposibles das miñas pinturas non pretenden escapar da realidade. Son unha forma de revelar verdades emocionais que o realismo por si só non sempre pode expresar. Un ovo, unha casca de ovo, unha flor, un paxaro ou un polbo poden converterse nun obxecto psicolóxico: unha imaxe a través da cal o mundo interior se fai visible.

A miña linguaxe visual xorde do encontro entre formas recoñecibles e relacións imposibles. Insiro obxectos familiares en contextos inesperados para interromper o seu significado habitual e abrilos a novas interpretacións.

A natureza e a figura humana.

A natureza aparece na miña obra como unha forza activa, en lugar de como un pano de fondo pasivo.

As flores, os insectos, os peixes, as aves, os ovos, as froitas e a vida mariña convértense en extensións do corpo e da consciencia humanos. Suxiren que a identidade humana non está illada, senón que está conectada a sistemas orgánicos máis amplos.

O polbo, por exemplo, pode representar a intelixencia, a adaptabilidade, o instinto, o misterio, o descoñecido, pero tamén os moitos brazos da sociedade actual coas súas influentes e constantemente agresivas garras. O ovo pode suxerir orixe, fraxilidade, nutrición ou potencial, pero tamén comezos, progresión, intelixencia e a vontade de crear algo máis grande. Adoito incluílo como unha célula cerebral primordial. As flores poden falar de beleza, renovación, vulnerabilidade, pero tamén de transitoriedade.

Estes símbolos non teñen un significado fixo. O seu significado varía segundo o contexto de cada unha das miñas obras para guiar a experiencia interpretativa de cada espectador.

Presenza e ausencia

Interésame profundamente o que se mostra e o que permanece oculto.

Un rostro borroso, unha mirada velada, un corpo fragmentado ou unha superficie marcada por gretas poden suxerir a inestabilidade da identidade e da memoria. O que omito ou o que falta na imaxe é tan importante, se non máis, que o que permanece evidente ou visible.

Esta tensión entre presenza e ausencia permite que a obra permaneza aberta. Crea un espazo no que o espectador é convidado non só a observar, senón a participar, a interpretar, a entrar voluntariamente nun mundo no que quizais nunca tería entrado por si só.

TRABALLO

Unha linguaxe visual de transformación

A miña obra xira arredor da figura humana, pero vai máis alá do retrato tradicional.

Creo figuras que existen entre estados: humano e animal, corpo e paisaxe, realidade e soño, vulnerabilidade e forza. Estas transformacións non son meros experimentos formais; reflicten como a identidade cambia co tempo e como a experiencia interior a miúdo transcende a aparencia externa.

As miñas obras combinan a claridade figurativa con disrupcións surrealistas. Un rostro representado con precisión pode coexistir cun obxecto imposible. Un corpo realista pode emerxer dunha superficie danada ou abstracta. Unha expresión serena pode estar rodeada de símbolos que xeran incerteza.

Esta relación entre precisión e ambigüidade é fundamental na miña práctica

Razóns recorrentes

Certos temas reaparecen ao longo da miña obra:

• Ovos e cascas de ovo como símbolos de orixe, fraxilidade, alimento e potencialidade.

• Os polbos como imaxes de intelixencia, adaptabilidade, misterio, profundidade emocional e manipulación absoluta.

• Flores e pétalos como símbolos de beleza, transformación, renovación e o efémero.

• As cascas dos ovos como espazos de protección, refuxio, nacemento e introspección.

• Veos e vendas como metáforas da ocultación, a percepción, a privacidade e a visión alterada.

• As aves como signos de liberdade, comunicación e instinto.

• A auga e as imaxes mariñas como representacións do inconsciente e da profundidade emocional.

• Fendas e superficies desgastadas como testemuñas do paso do tempo, da memoria e da resiliencia.

• As formas xeométricas como signos de estrutura, fragmentación e dos sistemas que configuran a identidade.

Beleza e inquietude

Interésame o momento no que a beleza comeza a transformarse en algo máis complexo.

Unha paleta de cores harmoniosa pode conter un símbolo inquietante. Unha figura delicada pode situarse nun escenario imposible. Unha expresión serena pode suxerir unha tensión interior irresoluble.

Non quero que o meu traballo ofreza só pracer visual. Quero que a beleza se converta nunha porta de entrada á reflexión. A primeira impresión pode ser sensual, elegante ou onírica, pero detrás dela a miúdo hai unha pregunta sobre a identidade, a percepción, a memoria ou a fraxilidade da existencia.

O papel do espectador

Nunca pretendo impoñer unha única interpretación ao espectador.

A miña intención é crear imaxes que permanezan activas na imaxinación. A obra complétase a través do encontro entre a súa linguaxe visual e a experiencia persoal do espectador.

Cada persoa achega unha lembranza, un medo, un desexo ou unha asociación simbólica diferentes á imaxe. Polo tanto, creo que a ambigüidade non é unha falta de claridade, senón unha forma de xenerosidade: ofrece ao espectador o espazo para afondar na obra.

SERIE

*Mundos conectados

As miñas series non son proxectos illados. Forman unha constelación de ideas, motivos e estados emocionais recorrentes.

Os mesmos símbolos poden aparecer en diferentes obras, pero o seu significado cambia dependendo da súa relación coa figura, a superficie e a atmosfera circundante. Un motivo repetido nunca é exactamente igual; evoluciona.

*Obras figurativas surrealistas

Este conxunto de obras céntrase na transformación da figura humana a través de elementos simbólicos inesperados.

Ovos, paxaros, polbos, cunchas, flores e outras formas orgánicas interrompen o retrato tradicional e crean un diálogo entre o humano e o descoñecido.

Obras que exploran a identidade, a percepción, a vulnerabilidade e a tensión entre o corpo que recoñecemos e o eu interior que permanece misterioso.

*O ovo e a figura

Neste grupo de obras, o ovo convértese nun símbolo recorrente de potencialidade, orixe, fraxilidade, alimento, transformación e, a miúdo, como o implante primordial de intelixencia e consciencia que se nos concede ao nacer.

Ás veces substitúe a cabeza. Ás veces cobre os ollos. Ás veces parece que se derrete sobre a cara ou flota sobre o corpo.

Ao colocar o ovo dentro do retrato, cuestiono a estabilidade da identidade e a relación entre o pensamento, o corpo e a existencia material. O ovo é simultaneamente cotián e simbólico, íntimo e estraño.

*Traballos mariños e de polbo

As obras mariñas exploran a relación entre o corpo humano e as profundidades do descoñecido.

O polbo aparece como unha criatura con intelixencia, adaptabilidade, instinto e misterio, pero tamén, ás veces, como unha representación dos elementos sociais que configuran as nosas vidas. Os seus tentáculos poden protexer, ocultar, abrazar ou envolver a figura. O mar convértese nunha metáfora do inconsciente: un espazo interior onde os pensamentos, as lembranzas e as emocións se moven baixo a superficie visible.

Estas pinturas reflexionan sobre a fluidez da identidade e a posibilidade de que o descoñecido non sexa externo a nós, senón que xa forme parte de quen somos.

*Figuras veladas e fragmentadas

Esta serie investiga a ocultación, o anonimato, a memoria e a inestabilidade do eu visible.

Veos, vendas nos ollos, trazos faciais borrosos, superposicións xeométricas e contornos que se disolven interrompen a función tradicional do retrato. A figura segue sendo recoñecible, pero a identidade individual nunca se revela por completo.

Estas obras suscitan preguntas sobre canto de nós mesmos escollemos mostrar, canto permanece oculto aos demais e se a identidade pode existir sen unha imaxe estable. Figuras etéreas e atmosféricas

Nestas obras, a figura humana emerxe da néboa, a sombra, a luz ou superficies abstractas.

O corpo vólvese menos sólido e máis atmosférico. Semella existir entre a memoria e a presenza, o soño e a véspera, a materialidade e a desaparición.

Emprego contornos borrosos e paletas contidas para crear imaxes que invitan á contemplación serena. Estas obras céntranse menos na narrativa e máis na sensación emocional de habitar un espazo incerto.

Paisaxes e formas naturais

As miñas paisaxes e obras con temas naturais amplían as preocupacións xerais da miña práctica figurativa.

Árbores, auga, flores, formas orgánicas e contornas naturais abstractas convértense en meditacións sobre o tempo, a memoria, a fraxilidade e a continuidade. A natureza preséntase como un arquivo vivo: un elemento que conserva rastros de transformación e perdura a través do cambio.

TÉCNICA

O material como significado

O meu proceso comeza cun interese na superficie do material.

Emprego pintura acrílica, aerógrafo, pintura en aerosol, acuarela, grafito, tintas, colaxe e técnicas mixtas. Estas técnicas permítenme moverme entre o control e o azar, a precisión e a erosión, a suavidade e a resistencia.

Non trato a técnica como algo separado do significado. O carácter físico da superficie contribúe directamente á dimensión emocional e filosófica de cada obra.

Superposición de capas

Construo as miñas imaxes usando varias capas.

Algunhas capas son transparentes e atmosféricas. Outras son rugosas, están raspadas, rabuñadas ou parcialmente eliminadas. Este proceso permite que a imaxe conserve un sentido de historia, coma se estivese a ser construída e revisada continuamente.

A estratificación de recordos tamén reflicte como funciona a memoria. Non recordamos dun xeito perfectamente ordenado. As imaxes solapanse, desaparecen, volven e cambian segundo o tempo e a emoción.

Textura

A textura crea un diálogo entre o visual e o físico.

Unha zona lisa pode suxerir pel, silencio ou vulnerabilidade. Unha zona rugosa pode evocar memoria, erosión ou resiliencia. As gretas e as abrasións rompen a ilusión dunha imaxe estable e lémbranlle ao espectador que a obra é, simultaneamente, representación e obxecto.

A superficie convértese nun rexistro do tempo. Mostra non só o que representa a imaxe, senón tamén algo sobre como xurdiu.

Aerógrafo, aerosois e difusión

Permítenme crear transicións suaves, efectos atmosféricos e unha sensación de disolución.

Emprego a difusión para suavizar o límite entre a figura e o seu contorno. Isto axuda a que o corpo pareza emerxer ou volver ao espazo circundante.

A ausencia de contornos definidos préstase a unha interpretación máis psicolóxica. A figura non se sitúa simplemente nun ambiente físico; semella existir dentro dun ámbito emocional ou metafísico.

Tinta, ceras e profundidade da superficie

A tinta introduce unha calidade suave e luminosa.

As ceras poden preservar, ocultar, selar ou alterar unha imaxe. Crean unha distancia física entre o espectador e a figura representada, ao mesmo tempo que chaman a atención sobre a presenza da obra de arte como obxecto.

Esta tensión entre a preservación e a ocultación é fundamental para o meu interese neste medio. Soportes atopados e utilitarios.

LENZA E SACOS

Cando traballo con materiais como sacos de café orixinais, deixo que a historia do material permaneza visible.

As fibras, as costuras, as irregularidades e as zonas desgastadas convértense en parte da composición. Estes elementos vinculan a obra a ideas relacionadas co traballo, a circulación, o consumo e o movemento de obxectos polo mundo.

A cor destas superficies crea un diálogo entre materiais cotiáns e imaxes simbólicas. O obxecto utilitario convértese nun espazo para a introspección.

Precisión e imperfección

O meu proceso combina a representación figurativa detallada cunha disrupción deliberada.

Podo construír coidadosamente os trazos dun rostro e despois interrompelos cun veo, un obxecto simbólico, unha greta, unha forma xeométrica ou unha capa de abstracción.

Este contraste reflicte a tensión central do meu traballo: o desexo de recoñecer e a necesidade de aceptar a incerteza.

RECOLLIDA

Vivir co traballo

Creo que coleccionar arte non é só un acto de adquisición. É un acto de establecer unha relación a longo prazo cunha imaxe.

Unha obra de arte entra nun espazo, pero tamén entra na vida emocional da persoa que vive con ela. Co tempo, a relación evoluciona. Os detalles fanse máis visibles. Os significados cambian. A obra de arte comeza a convivir con recordos, conversas e experiencias cotiás.

As miñas pinturas están creadas para unha interacción sostida. Non están pensadas para ser consumidas rapidamente. Os seus elementos simbólicos, superficies materiais e atmosferas estratificadas revélanse gradualmente.

Poderíase dicir que as miñas obras son coma a portada dun bo libro; a medida que o lees, descubres máis mundos, máis detalles cada día. A gran vantaxe é que o final vén determinado polo espectador, pero tamén polas súas múltiples relecturas cos seus infinitos significados.

O meu traballo está dirixido a coleccionistas que se senten atraídos por:

• Arte figurativa contemporánea con profundidade simbólica.

• Surrealismo e imaxinería cunha forte carga psicolóxica.

• Superficies texturizadas e técnicas de medios mixtos.

• Formas humanas e naturais en proceso de transformación.

• Arte aberta á interpretación persoal.

• Obras que achegan atmosfera e presenza visual ao espazo.

Exposición e ambiente

A presentación ideal depende da natureza de cada traballo.

As superficies texturizadas benefícianse dunha iluminación coidadosamente controlada que revela a súa profundidade sen crear reflexos excesivos. As obras con cores sobrias adoitan quedar mellor contra paredes de tons neutros e en ambientes serenos, mentres que as pezas con cores máis intensas poden actuar como puntos focais en interiores contemporáneos.

A relación entre a obra de arte e o espazo é fundamental para min. Un cadro nunca debería ocupar simplemente unha parede; debería transformar a atmosfera da habitación e crear un espazo que capte a atención.

Obras e edicións orixinais

As obras orixinais manteñen a presenza física do material: a superficie, as capas, as imperfeccións e os rastros deixados durante o proceso creativo.

As obras seleccionadas tamén estarán dispoñibles en edicións artísticas de alta calidade, pero nunca no mesmo tamaño que o orixinal. Estas edicións permiten que a imaxe chegue a un público máis amplo, mantendo ao mesmo tempo unha estreita conexión coa obra de arte orixinal.

Pódese proporcionar información sobre dispoñibilidade, dimensións, materiais, edicións e prezos actuais se se solicita.

Unha relación persoal

Espero que a miña obra adquira un significado relevante na vida do coleccionista, máis alá da súa función decorativa.

Cada cadro transmite unha atmosfera, unha pregunta ou unha tensión. Cando se converte en parte dunha colección, comeza un novo capítulo. O seu significado xa non depende unicamente da miña intención inicial, senón tamén das lembranzas e reflexións que evoca no seu novo ambiente.

Coleccionar unha ou máis das miñas obras significa vivir cunha imaxe aberta, capaz de evolucionar a medida que o espectador cambia.

CONTACTO

Iniciar unha conversa

Estou aberto a falar con coleccionistas, galerías, comisarios, deseñadores, institucións e calquera persoa interesada en aprender máis sobre o meu traballo.

Se desexa información sobre obras orixinais dispoñibles, edicións, exposicións, colaboracións ou encargos, póñase en contacto comigo.

Interésanme especialmente proxectos que exploren a arte figurativa contemporánea, o surrealismo, o simbolismo, as técnicas mixtas, a identidade, o corpo humano e a relación entre a humanidade e a natureza.

Consultas

Ao contactar comigo sobre unha peza, por favor, inclúa:

• O título da obra.

• A súa localización.

• Se estás interesado nunha obra orixinal ou nunha edición.

• Calquera dúbida sobre dimensións, materiais, envío ou presentación.

• O contexto previsto para o traballo, se é o caso.

Será un pracer proporcionarlle máis información e falar sobre as súas opcións.

Reflexión final

O meu traballo é unha invitación a facer unha pausa, a observar atentamente e a permanecer aberto á incerteza.

Se algunha das miñas pinturas esperta un sentimento de recoñecemento, inquietude, curiosidade ou reflexión serena, o diálogo xa comezou.